قسمت اول(با حضور احسان رضایی)

مقابل دوربین برنامه «خودمونی» نویسندگان و شاعران از قدیمی‌ترین خاطرات ایام محرم برای ما می‌گویند. خاطراتی که برای بسیاری از آن‌ها از جنس آرامش بوده و بازگویی آن‌ها برایشان شیرین و لطیف است.

در نخستین قسمت از این برنامه احسان رضایی، از نوحه‌ها، اشعار و خاطراتی می‌گوید که از کودکی در ذهنش به یادگار نقش بسته است.

واقعه‌ی عاشورا با ریشه، تفکر و فرهنگ ما گره خورده است و اهمیت فراوانی برای شیعیان دارد. تحلیل و برداشت از این واقعه کار آسانی نیست؛ چرا که در عین سادگی و صراحت، پیچیدگی‌های فراوانی دارد که ممکن است قضاوت انسان‌ها را به افراط و تفریط ختم کند. برای رسیدن به درک درست از این حادثه‌ی تاریخی و تاثیرگذار نیاز است تا بررسی‌های دقیق و  جامعی در اختیار مردم قرار گیرد. ایام محرم فرصت مناسبی است تا در کنار عزا، معرفت و شعور حسینی را جستجو کنیم و به آن آگاه باشیم . بهترین راه برای بررسی و شناخت این واقعه، مطالعه کتاب‌هاست. احسان رضایی در برنامه «خودمونی» سه کتاب را به همراه خودش آورده و توصیه می‌کند آن‌ها را بخوانیم:

1. کتاب «نامه‌های کوفی» نوشته سعید بیابانکی

این کتاب اشعار سعید بیایانکی است که در در سه بخش سروده شده است. بخش نخست اشعار مذهبی و آیینی در دفتری با عنوان «خیزران» است. دفتر دوم به شعرهای عاطفی، اجتماعی و انتقادی درباره دفاع مقدس اختصاص دارد و در فصلی با عنوان «سیاه و سفید» آمده است.

دفتر سوم با عنوان «نامه‌های کوفی» دربرگیرنده اشعار سپید است. این شعرها به فضای آیین‌های ما ایرانی‌ها درباره واقعه عاشورا می‌پردازد و نگاهی انتقادی به مردم و باورهایی دارد که سبب می‌شوند سوءاستفاده‌هایی از مسئله عاشورا صورت گیرد.

2. کتاب «شمّاس شامی» نوشته مجید قیصری

مجید قیصری در کتاب شماس شامی، واقعه عاشورا را از زبان یک غیر مسلمان زوایت می‌کند و همین موضوع باعث شده تا کتاب بدون هیچ جانب‌داری مسائل پس از حماسه‌ی عاشورا را بیان کند.بدون شک داستان اجازه ندارد تاریخ را تحریف کند، اما این توان و ظرفیت را دارد که تاریخ را از زاویه‌ای نو بیان کند، گویی که آن را دوباره می‌آفریند. در کتاب شماس شامی، برهه‌ای از تاریخ مکرر، باز هم تکرار می‌شود و هنوز نامکرر است.

3. مجموعه روایت‌های «کاشوب»

کآشوب روایت‌های واقعی و مستند از نسبت نسل‌های متفاوت امروز با واقعه‌ٔ سال 61 هجری (شهادت مظلومانهٔ امام حسین علیه‌السلام) است. نویسندگان این روایت‌ها شغل و گرایش‌های مختلف دارند و قرار بوده با لحن توصیفی، نسبت شخصی و زیسته‌ٔ خودشان با مجالس گذشته و امروز را گزارش کنند که البته، همه، دل از دست داده‌اند و این‌جا و آن‌جا، شیفتگی از متن‌ها بیرون زده است.